Το Μοντέλο του Οικισμού
Οικονομικό Πλαίσιο & Αυτοδιαχείριση
Ύψος Επένδυσης
& Δημόσιο Συμφέρον
Προβλέπεται ένας αρχικός προϋπολογισμός ύψους 10 εκατομμυρίων ευρώ για κάθε πιλοτική εφαρμογή του οικισμού, ποσό που κρίνεται εξαιρετικά χαμηλό συγκριτικά με τις ετήσιες δαπάνες που κατευθύνονται σε αποσπασματικές δράσεις και μελέτες χωρίς μετρήσιμο αποτέλεσμα. Η επένδυση αυτή διοχετεύεται αποκλειστικά σε πραγματικές υποδομές, οι οποίες δημιουργούν άμεσο κοινωνικό και δημοσιονομικό όφελος.
Η Θεμελιώδης Αρχή της Αυτοδιαχείρισης
Κεντρικός στόχος είναι η πλήρης αυτοδιαχείριση του οικισμού από τους ίδιους τους συνταξιούχους κατοίκους, οι οποίοι λαμβάνουν συλλογικά όλες τις αποφάσεις για την καθημερινή λειτουργία και την κατανομή των πόρων. Η κοινότητα ορίζει τις προτεραιότητες των δαπανών, οργανώνει το υποστηρικτικό προσωπικό και διατηρεί την εξουσία στα χέρια των κατοίκων, χωρίς εξωτερική διοίκηση στην καθημερινότητα.
Οικονομικό Μοντέλο: Μηδενικό Κόστος Διαβίωσης
Το μοντέλο στοχεύει στο πρακτικά μηδενικό κόστος διαβίωσης για τον συνταξιούχο, καθώς οι κάτοικοι δεν επιβαρύνονται με ενοίκιο και απαλλάσσονται πλήρως από λογαριασμούς ενέργειας και νερού. Η μοναδική συμμετοχή τους αφορά ένα μέρος της σύνταξής τους για τα κοινά έξοδα διατροφής και τη βασική λειτουργία του οικισμού, χωρίς αυτό να αποτελεί ενοίκιο, αλλά συλλογική ενίσχυση προς την κοινότητα.
Διαχείριση Πόρων & Προσωπικού
Το υποστηρικτικό προσωπικό εργάζεται υπό την άμεση εποπτεία και τις αποφάσεις των συνταξιούχων, ενώ τυχόν οικονομικά πλεονάσματα δεν διανέμονται ούτε μετατρέπονται σε κέρδος. Αντίθετα, διατίθενται αποκλειστικά για τη βελτίωση των δομών, την ενίσχυση κοινωνικών δράσεων και τη δημιουργία νέων οικισμών.
Ο Θεσμικός Ρόλος της ΑΜΚΕ
Η ΑΜΚΕ δεν παρεμβαίνει στη διοίκηση του οικισμού, καθώς ο ρόλος της περιορίζεται στη θεσμική διασφάλιση ότι οι αποφάσεις δεν αντίκεινται στον καταστατικό σκοπό και το δημόσιο συμφέρον. Λειτουργεί ως εγγυητής των αρχών της ισοτιμίας και όχι ως όργανο επιβολής.
Πολιτική και Κοινωνική Σημασία
Το μοντέλο αποδεικνύει ότι η κοινωνική πολιτική μπορεί να είναι αποτελεσματική και χαμηλού κόστους, επαναφέροντας την αξιοπρέπεια στους συνταξιούχους και μειώνοντας δραστικά το μακροπρόθεσμο κόστος για το κράτος. Πρόκειται για μια πρόταση αναδιάρθρωσης της κοινωνικής φροντίδας και όχι για μια πράξη φιλανθρωπίας.
